Oyghan!

Hèy, pekir Uyghur, oyghan, uyquñ yèter,

Sende mal yoq, emdi ketse can kèter.

Bu ölümdin özeñni qutqazmisañ,

Ah, sèniñ haliñ heter, haliñ heter.

Qop! Dèdim, bèshiñni köter, uyquñni aç!

Reqibniñ bèshini kes, qènini çaç!

Köz èçip etrapqa obdan baqmisañ,

Ölsen armanda, bir kün yoq ilac.

Hèlimu cansizgha oxshaydu teniñ,

Shuña yoq mu ançe ölümdin ghemiñ?

Qiçqirsam qimirlimayla yatisen,

Oyghanmay ölmekçimu sen shu petiñ?

Közuñni yoghan eçip etrapqa baq,

Öz istiqbaliñ heqqide oylan uzaq.

Ketse qoldin bu ghanimet, purset,

Keliçek ishiñ çataq, ishiñ çataq.

Èçinar koñlüm saña, hèy Uyghurum,

Sebdishim, qèrindishim, bir tuqqunum.

Köyünüp haliñgha oyghatsam sèni,

Añlimaysen zadi, nème bolghunuñ?!

Kèlidu bir kün pushayman qilisen,

Tektige gepniñ shu çaghda yëtisen.

"Xep" deseñ shu çaghda ölgürmey qalur,

Shunda, Uyghur, sözige teñ bèrisen.

Turpan, 1921