30 Ağustos 2003

İkinci Dünya Savaşının sona ermesini müteakip birçok dünya devletleri arasında sözde silahsızlanma adına söylemler ve göstermelik görüşmeler günümüze kadar devam edip geliyor. Bu konuda en hararetli müteşebbisler ise ABD, Rusya ve Komünist Çin  devletleri idi.

Bu devletler silahsızlanma konusunda tabir yerinde ise mangalda kül bırakmazlarken, diğer yandan ise kendileri silahlanma yatırımlarını her geçen gün arttırıyorlardı. ABD Rusya ve Çin’in asıl maksadı ise, birbirlerinin askeri ve silâh gücünü, dünya kamuoyunun desteğini arkalarına alarak ve devamlı tribünlere yönelik politikalar yürüterek azaltmak veya engellemeye çalışmaktı.

Bunun dışında ikinci olarak ta kendileri dışındaki Hindistan, Pakistan, İran ve Kazakistan gibi nükleer silaha sahip devletlere karşı bir duruş sergilemek ve bu ülkelerin uzun vadede kendilerine rakip olmalarının önünü kesmekti. Müteaddit defalar imzalanan silahsızlanma anlaşmalarının da mahiyeti itibariyle bir anlam ifade etmediği zaman içerisinde açıkça anlaşılıyordu. ABD’nin 11 Eylül olayından sonraki çıkışı dünyaya karşı tamamen bir güç gösterisinin başlangıcının ifadesidir.Rakipleri olan Çin, Rusya ve İran’a yönelik gizli hazırlıklarına da devam eden ABD, sözde “uluslararası terörizmle mücadele” adı altında gelecek büyük savaşların ön hazırlıkları sayılabilecek, stratejik bir coğrafi konumda bulunan ülkelerin işgaline yönelmiş ve Afganistan ile Irak’ı işgal etmiştir. Afganistan’ın işgali ileride komünist cin ile başlatılacak sıcak savaşlar için bir ileri karakol vazifesi yapması adınadır. Irak’ın işgali ise, Orta Doğudaki güç dengelerinin kontrolünü elinde bulundurmak isteyen bir maksada ve İsrail’in işlerini kolaylaştırmaya yöneliktir. Ardından Suriye’den ve İran’dan söz etmeye başladılar. ABD’nin Irak’taki karşılaştığı zorluklar şimdilik İran ve Suriye’ye yönelik faaliyetlerin askıya alınmasına sebep olmuştur.

Gelelim ABD’nin Kuzey Kore problemine; Kuzey Kore açıkça nükleer silah ürettiğini ilan ediyor ve yapılan cılız uyarıları da ciddiye almıyor. Çünkü Komünist çin4in şımarık çocuğu olan Kuzey Kore ABD’ye açıkça kafa tutuyor. Elbette ki bu cesareti veren Komünist Çin’dir. “Uluslararası terörizmle müşterek mücadele, nükleer silahsızlanma” gibi popülist söylemlere katıldığını ifade eden komünist Çin; öte yandan ABD saldırganlığını göz önüne alarak Kuzey Kore’nin doludizgin silahsızlanmasına da destek yedmektedir. 27.08.2003’te Çin’in ev sahipliğinde Pekin’de başlayan Rusya, ABD, Çin ve Kuzey Kore yetkililerinin katıldığı” Kuzey Kore’nin nükleer silahların üretimine son vermesi” ile ilgili toplantılarda hiçbir olumlu sonuç almamadan sona ermiş bulunuyor. Komünist Çin bu sonuçtan oldukça memnundur. Çünkü, Kuzey Kore, ABD emperyalizmine karşı Çin emperyalizminin en büyük kozlarından biridir. ABD buna rağmen Çin ile köprüleri atmayı göze alamaz. Kuzey Kore ve dolayısıyla Komünist Çin ne bir Afganistan’dır, ne bir Irak’tır ne de bir Suriye’dir.

TÜRKİYE’NİN ABD’YE ÖDENECEK HİÇBİR DİYETİ YOKTUR

          29 Ağustos 2003

Afganistan’ın işgalinin ardından cesaretlenen Bush yönetimi, Irak’ı da dünya barışı ve istikrarı adına potansiyel bir tehdit ve tehlike olarak ilan edip, Orta doğuda devasa bir askeri yığınak yapmaya başladı. Irak’a kuzeyden yapacağı saldırı konusunda Türkiye’yi yanında bulacağı garantisi ile hazırlık yapan ABD birinci tezkerenin TBMM’de reddedilmesi ile tam anlamı ile bir şoka uğradı. Bunun ardından Kuzey Irak’tan saldırı yapabilme imkanını kaybettiğini anlayan ABD savunma bakanlığı “Bizim için maliyeti biraz yüksek olsa da hava yolunu kullanarak bu operasyonu gerçekleştirme gücüne sahibiz.”diyerek Türkiye’nin desteğini gözden çıkardığını açıkça ifade ediyordu. Bu durum karşısında tezkerenin onaylanmaması gerektiğini günlerce yazıp çizen bazı kalemşorlarımız bu defa da “eyvah! Türkiye bu tezkereyi onaylamamakla çok büyük maddi kayba uğramış bulunuyor” demeye başladılar. Böylece hiçbir zaman Türkiye’ye verdiği sözleri tutmayan ABD, zaten vermeyeceği dolar yardımlarının üstüne yattı ve uzun soluklu oyalama taktiklerine yeniden başladı. ABD’nin Türkiye’ye karşı olan bakışını değiştirmeye Türkiye’nin telafi etme çabaları da yetmedi. ABD’nin bazı yetkili ağızları Türk Kuvvetlerini de eleştirecek kadar ileri gittiler. Daha düne kadar bu nazlanmayı ve kendilerini ağıra satmayı sürdüren ABD yetkilileri Türkiye için son derece hassas bir bölge olan Kuzey Irak konusunda Türkiye’nin inisiyatif sahibi olmasını açıkça engelledi. Kuzey Irak’taki Türkmen soydaşlarımız üzerindeki garantörlük haklarımız da gasp edildi. Şu anda Kuzey Irak’taki üç milyonu aşkın Türkmen tam anlamı ile bir soykırımla karşı karşıya bulunuyor. Türkiye’nin gerek Irak’ın tamamında, gerekse de Kuzey Irak’ta söz sahibi olmasının önü ABD tarafından kesildi. Bu esnada Türkiye’deki siyasî irade bütün gücü ile ABD’nin sempatisini kazanabilmek için çabalarını sürdürüyor. Irak’ın işgalinin üzerinden geçen zaman içerisinde ABD her geçen gün biraz daha Irak’ta çamura saplandığının farkına varmaya başladı.Çünkü Irak’ın her köşesinde mevzisi belli olmayan noktalardan yapılan saldırılarla ABD askerleri öldürülmeye devam ediliyor.

Basında yer alan haberlere bakıldığında ABD askerleri arasında firarlar meydana gelmektedir. Hatta Arap kıyafetleri giyerek ve kendilerini kaçıracak olanlara adam başı bin dolar ödeyerek .600 ABD askerinin kaçtığından söz ediliyor. Irak, ABD askerleri için tam bir can pazarına dönüştüğü sırada ABD Türkiye’nin Irak’a asker göndermesini istiyor ve bu İstek karşısında hükümet ABD ile ilişkilerini daha iyi bir zemine çekebilmek için ABD’nin asker talebine oldukça iştahlı bakıyor. Irak’ta ABD için işler ters gidiyor olmasa idi ABD’li yetkililer Türkiye’den kesinlikle asker talep etmeyecekti. Türk askerine kesinlikle “barış gücü askeri” gözü ile bakmayacaktır. ABD eğer Irak’ta Mehmetçik görmek istiyorsa, öncelikle Türkiye’nin Kuzey Irak’ta etkili rol almasına izin vermelidir. Aksi takdirde BM kararı olmadan Irak’a gidecek olan askerlerimizin ABD’li conilere kalkan olmak üzere istendiği açıkça ortaya çıkacaktır. Türkiye’nin ABD’ye karşı ödenecek hiçbir diyeti yoktur.

DIŞ TİCARET MÜSTEŞARLIĞI ÇİNLİ İŞADAMLARINA KARŞI NASIL SAYGILI  OLUNACAĞINI TAVSİYE EDİYORMUŞ

           28 Ağustos 2003

Taklit ve kalitesiz mallan ile Türkiye piyasasını istila eden Çinlilerle her nasılsa Türkiye’nin ticaret hacminin büyümekte olduğu gerçeği sağduyu sahibi insanları şaşırtmaya devam ediyor. Şundan eminiz ki, Türkiye yine Çin’in sahte mallarını ithal etmeye devam ediyor, fakat  “çok büyük bir pazar” diyerek bakılan Çin’e ihracatımız ise tabir yerinde ise devede kulak bile değildir. Her nedense, Çin-Türkiye arasındaki ticaretteki açık Türkiye’nin aleyhine büyümeye devam etmesine rağmen bazı sözde iş adamları ve hükümetlerin yanlış ve ciddiyetsiz ticari politikaları yüzünden Çinlilerin kazanma, Türkiye ekonomisinin kaybetme geleneği sürüp gidiyor.

Üstelik son zamanlarda Türkiye’den gidip Çinlilerle iş anlaşmaları yapacak iş adamlarına Dış Ticaret Müsteşarlığı tarafından bir dizi tavsiyeler sıralanmaktadır.Tamamen Çinlilerin gönlünü alma, onların bitmek tükenmek bilmeyen nazlarına katlanmak anlamına gelen bu sıra dışı tavsiyelere neden ihtiyaç duyulmaktadır, bunu da anlamak mümkün değildir. Uzun süredir. Türkiye deki bazı yetkililerin devamlı olarak Türk halkına empoze etmeye çalıştığı bir çirkinlik, “ABD ve AB ne diyorsa doğrudur” dayatması idi. Şimdilerde bunlara bir de “Çinliler ne diyorsa doğrudur.” aymazlığı eklenmiş görünüyor. Doğu Türkistan’ı işgali altında bulunduran komünist Çin yetkilileri Doğu Türkistan’da bağımsızlık mücadelesi veren insanların “terörist” olduğu iddiasında bulundular. Türkiye yetkilileri de buna hemen inanıverdiler. Bir dönem Türkiye’ye iki milyon Çinli turist gönderecekleri yalanını ortaya attılar, buna da saf saf inanıldı ve sonuç fiyasko...

Dış Ticaret Müsteşarlığı kanalı ile Türk iş adamlarına yapılan tavsiyeler de doğrusu oldukça ilginç. DTM tarafından ortaya konulan “Çin iş kültürü araştırmasında şu tavsiyeler yer alıyor” :Çinlilerle diyalog esnasında sözünün kesilmemesi, kırmızı kalemle yazılmaması, zarf açacağı ya da bıçak gibi şeylerin hediye edilmemesi, yaşça büyük olan Çinlilere karşı son derece saygılı olunması, rütbeli Çinlilere karşı saygılı olunması, Çinlilerle görüşmeler esnasında Çin’in yumuşak karnı olan Tayvan veya bize göre de işgal altındaki Doğu Türkistan, Tibet İç Moğolistan gibi konulardan bahsedilmemesi, Çinlilerle konuşurken işaret parmağının sallanılmaması, vs vs. gibi birçok Çinlilerin gönlünü alıcı onları onorize eden tutumlar sergilemek gerekiyormuş. Peki neden hep cinlilere karşı hassas olunması tavsiye ediliyor da, Çinlilerin Türk’lere karşı nasıl davranmaları gerektiğini de Çinlilere tavsiye etmiyorlar. Türk iş adamlarının hiç mi hassasiyetleri yok, beklentileri yok. Pes doğrusu!

DTM böyle abesle iştigal edeceğine, biraz da “Çinlilere daha fazla nasıl mal satarız, ihracatı nasıl arttırırız” gibi konulara yönelik projeler üretse daha gerçekçi ve daha ciddi bir iş yapmış olurdu.

TÜRKİYE YETKİLİLERİ

MAZLUM MİLLETLERİN DRAMINA SIRTINI DÖNEMEZ

          27 Ağustos 2003

Kuzey Irak’ta ABD destekli Kürt Peşmergeler tarafından başlatılan Türkmen katliamı vicdan sahiplerinin vicdanlarını yaralamaya devam ederken, Türkiye’deki yetkililerin açıkça nemelazımcı bir tavır sergilemesi de yaraya tuz basmaktadır...

Rusların yaptıkları Çeçen katliamları ve Çeçenistan’ın işgaline kayıtsız kalındı, “Rusya’yı karşımıza alamayız” anlayışı İle Çeçen kardeşlerimiz adına şık olmayan ve Türkiye’ye yakışmayan bir tavır sergilendi. Filistin’i işgal ederek Müslümanları katletmeye devam etmekte olan İsrail ile ABD’ye yaranabilmek adına dirsek teması ve artarak devam eden tek taraflı fedakarlık ilişkileri sürüp gidiyor.

Doğu Türkistan’daki devam etmekte olan insanlık dramı karşısında umursamaz bir tutum sergilenerek, 40 milyon Doğu Türkistan halkının celladı olan kızıl Çin yetkililerine dünyanın hiçbir ülkesinden görmedikleri taltif ve hak etmedikleri minnettarlıklar yetkili ellerce sunuldu. Çinlilerin sahte ve taklit malları Doğu Türkistanlılara tercih edildi. Bu günde; tarihi, kültürel ve dini bağlarımız bulunan, Türk milletinin ayrılmaz bir parçası olan Kuzey Irak’taki üç milyonu aşkın Türkmen kardeşlerimiz de yıllardır süre gelen bir ilgisizlikle kendi kaderine terk edilmektedirler. Neredeyse müzmin bir hastalık haline gelen ve yıllardır devam eden Washington-Türkiye arası sözde diyalog trafiği de Türkiye’ye hiçbir zaman hiçbir şey kazandırmamış olmasına rağmen hala devam ediyor. Kürt Peşmergeler’in tehdidi ve katliam tehlikesi altındaki Türkmenlerin temsilcileri, devamlı olarak feryat ediyor ve Türkiye’nin üzerine düşen tarihi ve millî sorumluluğu hatırlatıyorlarsa da hiçbir olumlu teşebbüs göremiyorlar.

Düşünüyorum da; Türkiye kendi ehemmiyetinin ve kimliğinin farkında olamayan, dolayısıyla da üzerine düşeni yapmayan, yapamayan sözde yöneticilerden ne zaman kurtulacak? Ne zaman Türk Milleti, kendisinin millî kimliğini inkar ederek ABD’nin yörüngesinden çıkamayanları alaşağı edip Türk milletini gerçek anlamda temsil edecek yöneticileri işbaşına getirecek? Sahiden Türkiye dünyadaki haksızlıklara, adaletsizliklere neden gözünü kapatıp kulağını tıkamaktadır. Doğrusu anlamakta güçlük çekenlerdenim.

Tarih hiçbir zaman tüccar zihniyeti ile devlet idare edildiğine şahit değildir. Her devletin kendi bünyesinde elbetteki iktisadi bir politika ve sistem mevcuttur, ekonomi, iç ve dış ticaret o birimin işidir. Türkiye Cumhuriyeti devleti gibi önemli bir tarihi geçmişi bulunan ve dünya coğrafyasının en stratejik bir bölgesinde yer alan bir ülkenin bütün siyasetini ticarete endeksli olarak yürütmeye çalışması ihanet derecesine varan bir aymazlık olur.

Türkiye’de devleti idare edenler kendisini bir kısır döngünün içine hapsetme lüksüne sahip değildir. Dünyanın neresinde bir haksızlık varsa, oralar içinde kafa yormak, çözüm üretmek ve ilgilenmek mecburiyetindedir. Büyük devlet olmanın, yolu bir başka devletin uydusu olmaktan değil, gerçek anlamda bağımsız bir devlet gibi davranmaktan geçer.

...VE KUZEY IRAK’TAKİ TÜRKMEN KATLİAMI

YOLUNDA İLK ADIM ATILDI

26 Ağustos 2003

Kendisini dünya barışının garantörü olarak ilan eden ABD’nin, “Irak’a özgürlük getireceğiz.” yalanı ile Irak’ı işgal etmesinin ardından, yıllarca zalim Saddam idaresi altında akıl almaz işkence, zulüm ve soykırımlara göğüs germek zorunda kalan Kuzey Irak’taki üç milyon nüfusa sahip Türkmen bu günlerde tarihinin en karanlık günlerini yaşamaktadır.

Kuzey Irak’ta Türk bayrağının Barzani ve Talabani adındaki baldırı çıplak çapulcuların adamları tarafından yırtılıp yakılması esnasında Irak’ta bulunan ve Türkiye ile Irak arasında kamyon şoförlüğü yapan bir Türkmen, işyerinde o günkü Irak Türkmenleri ile ilgili olarak yazmış olduğum “Türkmenler kaderine terk edilemez.” başlıklı gazetedeki makalemi okumuş ve gözleri yaşararak bana şunları söylemişti:

- “Madem ki gazetede yazı yazıyorsunuz bu  söyleyeceklerimi de yazın. Türk bayrağının yırtıldığı günlerde ben o bölgede idim. Yüreğim, yüreğimi kan ağladı ama elden bir şey gelmiyordu. Türkiye yetkilileri inşallah ciddi anlamda bu konuya eğilir ve Türkiye birinci körfez savaşı sırasında biz Türkmenleri destekleyeceğine Peşmergeler’e yardım etti onları bizlere karşı güçlü hale getirdi şimdi ise bu Peşmergeler biz Türkmenleri yurtlarımızdan kovmak istiyorlar. İlk ellerine geçecek fırsatta da bizlerin kökünü kurutmak için soykırım yapacaklar...

Kuzey Irak’taki petroller Türkiye’ye de yeter bize de yeter. Türkiye bize doğru dürüst destek verecek olsa Türkiye’nin ne iç borcu, ne de dış borcu kalır sadece biz Irak Türkmenleri bir günde Türkiye’nin bütün borçlarını rahatlıkla ödeyebiliriz. Biz kardeşiz, biz dindaşız, biz ırkdaşız Türkiye bize neden korkusuzca destek veremiyor. Eğer bu durum biraz daha devam ederse biz Türkmenleri yok ettikleri gibi Türkiye’yi tehdit etmeye başlayacaklar...”

Bu iri yarı, buğday tenli Türkmen delikanlısının kendine özgü Türkmen şivesi ile anlattıkları beni oldukça duygulandırmıştı. Doğrusu ben de Türkiye’nin ciddi ve önemli bir takım icraatlarda bulunacağını bu güne kadar beklediğinden bu konuyu anlatmamıştım. Fakat esefle gördüm ki; Türkmen kardeşlerimizin durumu giderek kötüye giderken ve de ABD’nin kiralık katilleri olan Peşmergeler Türkmenleri tedrici olarak katlederken, ABD’li coniler Türkmenlerin üzerinde terör estirirken Türkiye’deki bazı yetkililer “ 11 Türkmen’in öldürülmesi hadisesi bir tahriktir.” demekle yetinerek ABD’li askerlerin yerine ölsünler diye asker gönderme telaşını ve sabırsızlığını yaşıyor...

Muhterem yetkili! 11 Türkmen’in katledilmesi hadisesi sizin görmezlikten, duymazlıkları gelmek istediğiniz gibi sadece bir tahrik değil, resmen ABD ‘destekli bir Türkmen, katliamının başlangıcıdır… Lütfen bu son noktada bari Türkmenler konusunda üç maymunu oynamaktan vazgeçin.

 BATI TÜRKİSTAN İLE KÜLTÜREL BİRLİKTELİKLER

TÜRKİYE İÇİN ÇOK ÖNEMLİDİR

              25 Ağustos 2003

Son yıllarda bir “entegrasyon”, “globalleşme” söylemidir gidiyor. Fakat bu konularda hiçbir dünya ülkesinin ciddi ve samimi bir adım attığını gören yoktur. Zira, kendisine dünya barışının yegane mimarı görüntüsü vermeye çalışan ülkelerin, dünya barışına ne kadar katkı sağladıkları konusuna gelince tam bir fiyasko tablosunun ortaya çıktığı görülür. Siyasi anlamda birbirleri ile barış imzalayan ülkelerin de zaman içerisinde yine birbirlerine karşı entrikalar çevirdiği ve ülke çıkarları adına, barışı da gizli ve aleni şekillerde çiğnedikleri görülmektedir. “Ülkenin ve devletin ali menfaatleri böyle gerektirdiği için” şeklindeki bir sebebi ileri sürerek uzun zaman işbirliği içindeki diğer ülkenin menfaatlerini zedeleyecek noktalara gelebilmektedirler. Bu durum istisnasız bütün dünya devletleri için geçerlidir. Bu sebepledir ki, Türkiye’nin kendisine yakın bulduğu ülkelerle ve o ülkelerin insaftan ne kurması gereken en iyi ilişki siyasi alanda değil, kültürel alanda gerçekleştireceği ilişkiler olmalıdır, Çünkü, dünyadaki siyası birliktelikler günün birinde bozulabilir, fakat kurulacak kültürel birliktelikler asla bozulmaz.

Dünyadaki bütün milletlerin kendilerine özgü kültürel özellikleri vardır. Türk milletinin de kökü binlerce yıl öncesine dayanan bir kültürel kimliği mevcut olup, dünyadaki birçok milletlerde olmayan hususiyetlere sahiptir. Bu sebepledir ki,Türkiye’nin en iyi iletişim kurabileceği ülkeler ve halklar 1990 yılının başlarından itibaren eski Sovyetler Birliğinin parçalanışını müteakip bağımsızlıklarını elde eden Batı Türkistan Türk Cumhuriyetleridir. Her ne kadar 1917 yılından itibaren Rusların hegemonyası altına giren Batı Türkistan Türk Cumhuriyetlerindeki insanlar ateizme Yüklenmiş ve katı bir kültür erozyona uğratılmaya çalışılmışlarsa da, Sovyetler Birliği bunda pek muvaffak olamamıştır. Dolayısıyla, zamanı gelince de kolayca bağımsızlıklarını ilan ederek dünyadaki müstakil devletler arasına dahil olmuşlardır...

Bu insanların Anadolu Türkleri ile şive ırklılığı hariç dilleri, dinleri ve bütün kültürel değerleri küçük ayrıntılarla tıpatıp aynıdır. Aynı zamanda bu ülkeler tabii zenginlikleri ve stratejik konumları İle Türkiye için bulunmaz bir millî ve kültürel membadır. Eğer Türkiye’deki ilgili yöneticiler yüzlerini batıya olduğu kadar da Batı Türkistan Türk Cumhuriyetlerine dönerler ve ciddi ve sistematik bir kültürel entegrasyona yönelirlerse ki; bu tarihi ve millî bir sorumluluk ve zorunluluktur, o zaman Türkiye yetkililerinin, AB’nin loş ve ucu bucağı görünmeyen bekleme salonlarında vakit öldürmesine ve AB’ye üye olabilmek için önüne dayatılan arsızca kıstaslara ram olmasına gerek kalmayacaktır.

  DÜNYADA BARIŞIN SAĞLANMASININ YOLU

İŞGALLERE SON VERMEKTEN GEÇER

23 Ağustos 2003

Devletlerin hayatında birinci hedef, hiç şüphe yok ki; dünya devletleri arasında gerek iktisadi cihetten, gerek siyasi güç yönünden gerekse de askeri alanda en güçlü olabilmektir. Ya da güçlü dünya devletleri arasındaki devletlerden birisi olabilmektir. Her yönlü kendisini iktidar sahibi olarak gören ve hedeflediği ya da ona yakın seviyelerde güce erişen devletler bu defa da dünyada güç gösterisi mahiyetinde akıl almaz girişimlerle başka milletlerin ve güçsüz devletlerin üzerinde bir tahakküm oluşturma yoluna gitmektedirler. Bunun sonucunda işgaller, istilâlar, baskı, zulûm, katliam, soykırım hadiseleri ve bütün bunlara karşı koyan mağdur ve mazlum insanların dramları ortaya çıkmaktadır. Dünyada binlerce yıllardan beri devam eden savaşların, kan ve ateşin bir tek sebebi olmuştur.

O da; güçlülerin bitmek bilmeyen sahip olma, hakim olma ihtirasları ve ardından karşı koyanların mücadeleleri. Dünya dengelerinin doğru temeller üzerine oturmasının veya oturtulabilmesinin bir tek yolu vardır, kendilerine “süper güç” yakıştırmasını yapan aç gözlü devletlerin bu duyumsuzluklarından ve açgözlülüklerinden vazgeçmeleri ya da bir şekilde vazgeçilmeleridir. Bunun bir başka yolu ve çözümü yoktur. Irak’taki BM temsilcilik binasına yapılan saldırı elbetteki dünya barışı ve istikran adına oldukça kaygı verici bir hadisedir. Basında yer alan bilgilere göre bu dehşet verici hadiseyi birkaç terör örgütü üstlenme yarışına girmiştir. Ayrıca; tahminlere göre ABD’den intikam almak isteyen ülkelerden bazı insanlar da bu gün Irak’tadırlar. BM Irak Temsilcilik binasına yapılan saldırının, Afganistan’da, Irak’ta ya da bir başka ABD mağduru ülkenin işgali, ya da mağduriyeti esnasında Birleşmiş Milletler teşkilatının üzerine düşeni yapmadığı, ABD karşısında bir yaptırım sergilemediği mantığı ile yapılmış olabileceği ihtimali de kuvvetlidir. Sebebi her ne olursa olsun dünya istikrarı adına oldukça üzücü ve asla tasvip edilemez bir terör olayıdır.

İşte bu türden hadiselerin kaynağını kurutmaya azimli olan dünya devletlerinin yapacağı en önemli çalışma BM teşkilatını yaptırımı olan bir kurum haline getirmeye çalışmak ve ondan sonra da dünya istikrarını bozacak ve tehlikeye sokacak bir yolda olan devlet hangisi olursa olsun hiçbir ayırım gözetmeksizin gerekli cezai müeyyideleri uygulamak olmalıdır. BM Teşkilatı asli görevini bihakkın yerine getirmelidir. İşgal edilen ülkelerdeki işgallere son verilmesini sağlamalıdır, işgal edilmek istenen ülkelerin işgalcinin de önüne geçilmelidir. BM teşkilatı bunları sağlayabilirse yeniden prestij kazanacak ve güvenilir bir teşkilat haline gelecektir. Bu da dünyadaki terör örgütleri ile müşterek bir mücadelenin ciddi anlamda başlatılması demektir. Böylece; dünya derebeylerin dünyası olmaktan çıkacak ve huzurlu, barışın hakim olduğu güzel bir dünya olacaktır.

  ÇİN YAYILMACILIĞI DÜNYAYI TEHDİT ETME YOLUNDA

            21 Ağustos 2003

Çin karakterinin tipik bir yansıması olan yayılmacılık, binlerce yıldan beri aralıksız olarak devam ede gelen bir nüfus hareketidir. Çin devletinin sistematik nüfus transferi politikası hep vardı, bundan sonrada var olmaya devam edecektir. Bu durumun devlet politikası olmasının dışında, Çin milletinin enteresan bir özelliği olarak ta devam etmektedir. Çinliler dünyaya geldikten belli bir zaman sonra, hayatının herhangi bir safhasında dünyanın herhangi bir bölgesine kolayca bir seyahat gerçekleştirebilmektedirler.

Bu seyahatin sonunda her nasılsa Çin ülkesine geri dönen Çinli’ye pek sık rastlanılmaz, gittiği ülkeye artık kök salmanın yollarını ararlar. Özellikle de Çin’e Mao’nun komünist rejimi geldikten sonra, rejimin vahşetine ve sıkıntılarına katlanamayan Çinlilerden milyonlarcası yuvasına su girmiş çekirge sürüleri misali kendilerini atabildikleri sınırlara doğru yola yayılarak ülkeyi terk etmişlerdir. 1949 yılında 840 milyon civarında olan cinlilerin bu günkü nüfusu bir milyar üç yüz elli milyona ulaşmıştır. Bu sayıya dünyanın diğer ülkelerindeki Çinli nüfusu dahil değildir. Çünkü aradan geçen yarım asır zarfında gittikleri ülkelerdeki Çinliler gerek kendi aralarında olsun, gerekse Çin ırkına mensup olmayanlarla olsun, yaptıkları evliliklerle o ülkelerin vatandaşı olmuşlardır. Artık onların tek hedefi yaşadıkları ülkelerin köşe başlarını ele geçirmek ve maddi yönden iktidar sahibi olmaktır.

Mao’nun ölümünden sonraki Çinli yöneticilerin ise, özellikle dünyadaki Çin yayılmacılığına prim ve destek verdiğini görüyoruz. Şu anda komünist Çin yönetimi yıllardır yürürlüğe koyduğu ve stratejik olarak çok önem verdikleri nüfus transferi konusundaki uygulamalarına daha da hız vermiştir. Çinlilerin görülmediği bir dünya ülkesi göstermek hemen hemen mümkün değildir. Çok önemli bir güç olarak hesap ettikleri nüfusları ile dünyadaki en stratejik ülkelerde güçlü bir Çin diasporası oluşturma yolunda oldukça gayretkeş ve ısrarlı bir faaliyet sürdürüyorlar. Bazı ülkelerde bu konuda oldukça da başarı elde etmişlerdir. Çinlilerin ülkeye girişini, ticaretle meşgul olmasını, yerleşmesini, vatandaşlığa geçmesini, evlenerek çoluk çocuk sahibi olmasını sıradan bir hadise olarak değerlendiren bir çok dünya ülkesi, bu günlerde bir sarı bela (Çinli) ile başlarının dertte olmasına şaşırmamalıdırlar. Mesela Amerika’da ABD hükümeti “Çin mafyası” denilen karanlık bir güçle oldukça çetin mücadeleler vermek durumunda kalmıştır.

Ayrıca; bu Çin diasporasının mevcut olduğu ülkeler siyasi yönden de bir Çin baskısı ve tesiri tehlikesi ile karşı karşıyadırlar. Türkiye sınır komşusu olan Irak’ın yapılanması ve yeniden imarı konusunda kendisini ABD’nin vereceği icazete mahkum etmişken, Çinli inşaat şirketleri Çin’den gelerek Türk inşaat şirketlerinin sempatisini çantalarına koyarak Irak’ta inşaat sektöründen pay kapma faaliyeti içindedirler.

Bütün dünyaya yönelik Çin yayılmacılığına dikkat edilmelidir.

           20 Ağustos 2003

Dünyadaki en köklü, en güçlü devletlerden biri olan Türkiye Cumhuriyeti devleti beceriksiz iktidarların savsaklamaları ve iş bilmezlikleri sonucu ekonomisi bozulmuşsa da, askeri ve millî güç olarak etrafından gelebilecek tehlikeleri göğüsleyebilecek ve bertaraf edebilecek güce sahiptir. Türkiye’nin sınır komşuları içerisinde Türkiye’ye karşı garezi olan ve Türkiye’nin tökezlemesini dört gözle bekleyen devletler elbette vardır. Fakat, doğrudan doğruya Türkiye’yi hedef alacak bir davranışın içine girecek kadar ahmak ve düşüncesiz bir devletin olabileceğine ihtimal vermiyorum.

Türk Silâhlı Kuvvetleri daima, her türlü dış ve iç tesir merkezlerinden uzak kalmış, asla hiçbir gücün etki alanı içine girmemiş, en üst düzeyde asli vazifesinin idrakinde olan bir kurumdur. Bunu çok iyi bilen dünya devletleri Türk ordusunu hiçbir zaman gözlem alanlarının dışında bırakmamışlardır. Cumhuriyetin kuruluşundan beri dış güçlerin dumura uğratamadıkları yegane güven kaynağımız Türk ordusudur. Son dönemlerde Kuzey Irak’ta yaşanan ve 11 askerimizin rehin alınması hadisesi Cumhuriyet tarihimiz boyunca yaşadığımız en talihsiz hadiselerden biridir. Bu olay bugünkü siyasi irade tarafından inanılmaz bir ustalıkla kolayca örtbas edilmiş, üstelikte hiçbir şey olmamış gibi şu anda işgal gücü askerleri için adeta bir cehenneme dönüşmüş olan Irak’a asker gönderebilme sıtmasına yakalanılmıştır. Millet iradesinin yansıması olan hükümetin, asker gönderip göndermeme gibi mühim bir konuyu yine millete götürmesinde büyük bir yarar vardır. O zaman görülecektir ki referandum sonucunda milletin büyük çoğunluğu “hayır” diyecektir. Geçmişte uzak doğuya Çinlilerle savaşmak için asker göndermek gerektiğinde (Kore savaşı) yine ilk önce hazırlanan Türk askerleriydi. O zaman belki bir ölçüde gereklilik söz konusu idi. Çünkü BM kararıyla hareket edilmişti. Şu andaki durum ise tamamen farklıdır. Nedenine gelince; ABD hiçbir hukuki sebebi olmaksızın ve BM karan olmadan Irak’ı işgal etmiştir. Üstelik var olduğu iddia edilen kitle imha silahlarına rastlanılmamıştır. Irak’a asker göndermesi İstenilen ülkeler listesinde Türkiye’nin adı bulunmamasına rağmen ve BM kararı olmadan asker gönderilmesi tartışılmaktadır. Hükümet yetkililerinin Washington’da çok zaman önce vermiş oldukları ihtimali kuvvetli olan sözleri yerine getirme telaşı içinde olduğu izlenimi ortaya çıkıyor.

1980’li yılların başlarından itibaren binlerce vatan evladının canına kıyan PKK terör örgütü bu günlerde KADEK ismi ile ABD ve Avrupalı sözde dostlarımız tarafından desteklenmekte olan Barzani ve Talabani çapulcularının himayesinde yeniden toparlanma içindedir. ABD, Kuzey Irak’ta Türk askerinin varlığına rıza göstermezken, Irak’ta ölmesi için Türkiye’den asker istemektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti kendi sınır güvenliğini kendisi koruyabilecek güçte iken, hangi beklenti içerisinde ABD’ye askeri destek verme mecburiyeti hissetmektedir? Türkiye ABD ve AB istiyor diye sınır komşuları ile husumetli hale gelmemelidir. Bu davranış büyük devlet olma yolundaki Türkiye’nin önünü tıkayacaktır.

Türkiye atalarının izinde düşenin dostu olmalıdır. Şu anda talihin kötü bir tecellisi olarak Irak düşmüştür. Bir gün mutlaka kalkacaktır. Bunu Türkiye göz önüne alarak hareket etmelidir. Türk milletine yakışan; 21. yüzyılın acımasızlığını ve kalleş devletlerin karakterini benimsememektir.

            05 Ağustos 2003

         İşgal ve istilâ altında olmanın elbette iki sevindirici, hoşnut edici hiç bir yanı yoktur. Fakat, esaret altındaki insanların, kendisini bütün insani hak ve özgürlüklerden mahrum edenlerin kimler olduğunu bilmesi, onlara karşı dik bir duruş sergileyebilmesi ve bir kurtuluş mücadelesi içinde olabilmeleri de bir bakıma özgür olabilmenin başka bir boyutudur diye düşünüyorum.

Çünkü, düşmanını tanımak, istikballerini karartmak isteyenlere karşı bir tavır içinde olmak, kendisinden sonraki nesillerine de ülkesinin ve milletinin düşmanlarının kimler olduğunu işaret edebilmek de özgürlüğe giden yolun başlangıcı sayılır ve bir gün mutlaka arzulanan hedefe ulaşılır. Esaret ve işgal altında olmanın bir diğer yüzü vardır ki, bence en tehlikeli olan budur. Bir ülke düşünün; meclisi var, ordusu var, anayasası var, bayrağı var fakat; yeterince özgür değil, özgür olmayışının sebebi de uzun yıllar boyunca basiretsiz yöneticilerin insafına terkedilmiş olan ülke idaresi ve bu sözde yöneticilerin beceriksizce ve millî olmayan davranış ve tutumları sebebi ile çöküntüye uğramış ülke ekonomisi...Bundan dolayı da her geçen gün kaybedilen onur, millî varlık da ve millî bağımsızlık. En kötü olan tarafı da o ülkenin yöneticilerinden halkının büyük çoğunluğuna kadar adım adım yuvarlanılmakta olan millî felaket uçurumunun farkında olunamamasıdır. Bu felaket yolculuğunda en büyük pay; elbetteki o ülkeyi idare etmekte olduklarını söyleyen fakat, farkında olarak ya da olmayarak halkın gözünün önüne pembe tablolar koyup, yaklaşmakta olan büyük tehlikenin varlığından halkı habersiz bırakanlarındır. Ben burada herhangi bir ülkeyi kastetmiyorum. Çünkü bu durumda olan birçok dünya ülkesi vardır ve bu ülkeler kendilerini ne kadar bağımsız zannetseler de bağımsızlıkları giderek esarete dönüşmektedir. Dünyadaki demir perde ülkelerinin mimarı ve fikir babası olan eski Sovyetler Birliği parçalandıktan sonra meydanı boş bulan ABD ve Çin şu anda her ne kadar çok ciddi bir sürtüşme ve düello görüntüsü vermese de tam bir köşe kapmaca içindedirler. Bu sebeple de özellikle ekonomisi bozuk olan ülkeler üzerinde, fırsatları ustaca ve kurnazca değerlendirerek gizli ve açık bir hegemonya kurmak peşindedirler. Osmanlı devletinin yıkılışından sonra dünyada oluşan süper devlet boşluğunu doldurmak isteyen emperyalist güçler dünyada; prestijini, nüfusunu ve nüfuzunu arttırma yarışına girmişlerdir. Şu güne kadar bu konuda en başarılı olan devlet ABD'dir ve yoluna dolu dizgin devam etmektedir. Bütün dünya devletleri elbetteki diğer dünya devletleri ile her alanda münasebetler kurabilir, hatta dost da olabilir. Fakat asıl olan, tahakküm altına alınmak istenen ülkelerin hangi mevraya doğru sürüklenmekte olduklarının farkında olabilmeleridir. Uyanık olabilmeleridir. Aksi takdirde istilâ edilmek kaçınılmazdır.

En tehlikeli istilâ şeklinin, “adı açıklanmamış istilâ” olduğu çok iyi bilinmelidir. Çünkü; özgürlük mücadelesi hakkı elinden alınan milletler ebediyen tarih sahnesinden silinmektedirler.

DEVLETLERİN GELECEĞİ NİTELİKLİ İNSANLARIN

YETİŞTİRİLMESİNE BAĞLIDIR

Çocuklarda aileden almaya başladığı tebriyenin ve eğitimin önemi zamanla okul hayatında kendisini göstermektedir. Bir çocuk eğer iyi, huzurlu, sevgi dolu, bilinçli bir aile ortamında dünyaya gelmiş ve okul çağına erişmişse; kişilik yönünden sağlam karakterli, başarılı, vatanına ve milletine bağlı, ulaşmak istediği hedefi belli olan bir fert olarak toplum hayatına iştirak etmektedir. Bunların tam tersine, huzurlu bir ortamda dünyaya gelmeyen, aileden sevgi ve şefkat görmeyen, devamlı olarak itilen, horlanan, dışlanan bir çocuk ne okul hayatında, ne de yaşamı boyunca başarılı olamamakta ve böylelikle de vatanına milletine veya kendisine bir faydası dokunmadığı gibi zararlı da olabilmektedir. Bazı insanlar da hayatı yalnızca para kazanmak lüks yaşamak olarak algılamış olduklarından maddeci ve

materyalist düşünce yapısı ile  eninde sonunda ne kendisine ne ailesine, ne de vatanına milletine olumlu bir katkısı olmamaktadır. Bu sebeplerden dolayı, ülkelerin eğitim ve öğretim sistematiğinde, öğrencilerin kabiliyetleri, ilgi alanlarının daha çocuk denecek yaşlardan itibaren doğru olarak tespit edilip öğrenimleri boyunca bu yönde gelişmelerine yönelik olarak imkanlar hazırlanması çok büyük önem arz etmektedir. Bu tarz bir eğitim ve öğretim sistemi uygulayan ülkeler bilimde, teknikte ve ekonomide arzuladıkları seviyelere ulaşmış, kısacası muasır medeniyetlerin kaynağı haline gelmişlerdir.

İşte bu ülkelerin insanlarının hepsinin de hedefleri, idealleri ve millî bilinçleri vardır. İdealist insanların çok olduğu ülkelerin de lider ülke olmamaları için hiçbir engeli bulunmamaktadır. Her alanda ilerlemeyi, kalkınmayı, büyümeyi ve lider ülke olmayı, oy avcılığı için siyasî birer slogan olmaktan çıkartıp gerçeğe dönüştürmek isteyen hakiki devlet adamları ve bilim adamları ile yola çıkan ülkeler, nasıl bir bedel ödenmesi gerektiğine bakmaksızın eğitim ve öğretime çok büyük bir ehemmiyet vermelidirler. Unutulmamalıdır ki, devletlerin gücü, yalnızca kuru nüfus kalabalıkları ile değil, iyi yetişmiş ve düşünen, üreten insanlarının varlığı ile kendisini gösterir.

Türk Milletinin de ihtiyacı olan en önemli unsurları, ehil insanlar yetiştirmek ve beyin göçünü önlemektir. Gerisi kendiliğinden gelecektir.